Nasza kochana Oliwka urodziła się w styczniu 2008 r. Po porodzie, który odbył się bez komplikacji (Oliwia otrzymała 10 pkt. w skali Apgar), na trzecią dobę zostałyśmy wypisane ze szpitala. Jednak u naszej córeczki zaczęły pojawiać się coraz to dziwniejsze zachowanie, odwracała główkę w lewą stronę, wzrok jej się zatrzymywał i przy tym miała coś co przypominało czkawkę. W piątym tygodniu jej życia zdiagnozowano u niej bardzo silną lekooporną epilepsję, która była wynikiem wrodzonego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Była to dla nas informacja, która przeszyła nasze serca, sprawiła, że nagle świat nam się zawalił, wszystkie marzenia, plany, które mieliśmy w tamtym momencie lgnęły w gruzach.
Nasze ukochane dziecko było tak bardzo chore, że lekarze przygotowywali nas na najgorsze. Oliwka trafiła do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie tam przez dwa miesiące próbowano dopasować leki, które pomimo wielu prób, nie okazały się skuteczne. Postanowiono podać trzy miesięcznemu niemowlęciu sterydy, które początkowo zmniejszyły ilość i moc wyładowań, ale w miarę upływu dni stan Oliwki się pogarszał.Nie mogliśmy jako rodzice uwierzyć w to, że nie ma żadnego sposobu, aby uratować nasze dziecko. Zupełnie przez przypadek dowiedzieliśmy się, że tego typu uszkodzenia mózgu można operować. Od tego momentu, robiliśmy wszystko, żeby znaleźć kogoś kto podjąłby się operacji, kto dałby nam chociaż cień szansy, że istnieje jeszcze jakaś nadzieja.
Po konsultacjach neurochirurgicznych w Warszawie wiedzieliśmy, że Oliwka jest za mała na taką operację, że musimy poczekać aż skończy przynajmniej sześć miesięcy. Czas oczekiwania był bardzo trudny, większość niego Oliwia spędziła w szpitalu, często karmiona przez sondę, miała silną anemię, kilka razy przetaczaną krew. Pod koniec piątego miesiąca życia była w tak ciężkim stanie, że znalazła się na Intensywnej Terapii zielonogórskiego szpitala. Na operację leciałyśmy helikopterem z Przylepu (lotnisko pod Zieloną Górą) do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Modliliśmy się, żeby pomimo jej ciężkiego stanu doszło do operacji, która dawała 98% szans na to, że Oliwia nie będzie miała wyładowań.
Operacja, która odbyła się trzy dni przed skończeniem szóstego miesiąca życia naszej córeczki, dała nam nowe dziecko. Jej życie rozpoczęło się na powrót w wieku siedmiu miesięcy.
Dzisiaj Oliwka nie ma wyładowań, jest na lekach ale zdecydowanie słabszych i mniej wyniszczających jej malutki organizm. Jest bardzo pogodną, ciągle śmiejącą się dziewczynką. Skutkiem pooperacyjnym jest u naszej córeczki niedowład połowiczny prawostronny. Nastąpiło również wchłonięcie kości w miejscu operowanym i dlatego czekamy aż skończy 3-4 lata aby wykonać plastykę kości czaszki. Jej opóźnienie psycho - ruchowe jest bardzo duże, ale Oliwka jest bardzo silna i ciekawa świata. Jest największym szczęściem i ogromnym darem jaki otrzymaliśmy.
Jej codzienna żmudna rehabilitacja wymaga od nas przeorganizowania naszego życia. Mąż pracuje, a ja musiałam zrezygnować z pracy, aby cały swój czas poświęcić córeczce. Rehabilitacja ruchowa, praca z logopedą, pedagogiem i psychologiem daje nam nadzieję, że Oliwka będzie kiedyś samodzielna. Tak wiele jest do zrobienia, lecz kosztowna rehabilitacja znacząco przekracza nasze możliwości finansowe.
Dlatego zwracamy się z apelem o pomoc w pozyskaniu środków na dalszą rehabilitację i potrzebny do niej sprzęt. Wszystkie osoby, które chciałyby wspomóc Oliwkę prosimy o dokonanie wpłaty na konto Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, która użyczyła nam swój rachunek na gromadzenie środków na leczenie i rehabilitację Oliwii.
Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej
ul. Kościelna 6, 65-064 Zielona Góra
PKO BP S.A. I o/ Zielona Góra 07 1020 5402 0000 0702 0020 5716
Tytuł wpłaty:
Działalność charytatywna C-P-383/2009 dla Oliwii Wieczorek
Na pomoc Oliwii Wieczorek
